Στα τόσα χρόνια παρακολούθησης κινηματογράφου, έχω δει ταινίες που ολοκλήρωσα με το ζόρι, ταινίες που σίγουρα δε θα ξαναέβλεπα ούτε και θα πρότεινα σε άλλους – λόγω κακής ποιότητας. Υπάρχουν όμως και ταινίες που παρά το γεγονός οτι ήταν πολύ καλές δε θα επέλεγα να ξαναδώ λόγω της βαριάς θεματικής τους, της ψυχοφθόρας προσέγγισης ή όλων των παραπάνω μαζί. Ακολουθεί μια λίστα με 10 από αυτές τις ταινίες που δε θες να δεις δεύτερη φορά…

1) Schindler’s List

Ο 2ος Παγκόσμιος πόλεμος και οι θηριωδίες του γερμανικού στρατού έχουν αποτελέσει ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για τον κινηματογράφο. Και παρότι οι περισσότερες από αυτές σε αφήνουν με μια ελαφριά κατάθλιψη, είναι κάποιες που σε πονάνε, αγγίζουν τις πιο ευαίσθητες χορδές σου. Μια από αυτές είναι και η Λίστα του Σίντλερ, βασισμένη σε αληθινή ιστορία, γυρισμένη σε ασπρόμαυρο, με εκπληκτικές ερμηνείες και άψογη σκηνοθεσία από τον Stephen Spielberg. Η αναπαράσταση των εξευτελισμών και των πραγματικών συνθηκών είναι τόσο ακριβής που ο θεατής αισθάνεται σαν να βρίσκεται πράγματι μπροστά και το συναίσθημα που προκαλείται είναι σίγουρα κάτι που δε θες να ξαναβιώσεις.

2) Gravity

Η διαστημική ταινία του Alfonso Cuaron ήταν απολαυστική στις σκοτεινές αίθουσες. Φοβερά εφέ, χρώματα, μια γη σχεδόν αληθινή, εκρήξεις, καταστροφή. Ατυχώς το σενάριο ήταν τόσο στοιχειώδες, η πλοκή γεμάτη ευκολίες και ασυνέχειες και οι διάλογοι τόσο εκτός κλίματος που τελικά το Gravity καταλήγει μια ταινία που είδες μια φορά, απόλαυσες αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξαναδείς στην τηλεόραση ή το pc σου…

3) American history X

Μια κατεξοχήν αντιρατσιστική ταινία, τόσο απλή και ξεκάθαρη που ακόμα και παιδί δημοτικού μπορεί να αντιληφθεί το μήνυμά της. Ίσως η καλύτερη ερμηνεία του Edward Norton, που μετατρέπεται από ήσυχος έφηβος σε βίαιο ενήλικα κάτω από την επίδραση της νεοναζιστικής φιλοσοφίας. Σκληρές, βίαιες, σοκαριστικές σκηνές που σου γεννάνε έντονα συναισθήματα οργής, απέχθειας, απόγνωσης, πίκρας.

4) Funny Games

Remake της ταινίας του Michael Haneke, από τον ίδιο τον Haneke αλλά με αμερικάνικο καστ. Ένα home invasion film για γερά νεύρα αφού ο τρόμος είναι ψυχολογικός, από το είδος που διεισδύει αργά στο μυαλό του θεατή και μένει εκεί μέχρι το τέλος. Παρά το γεγονός οτι η ταινία δεν είναι ιδιαίτερα βίαιη – με την έννοια της απουσίας splatter και gore περιεχομένου – η ιδέα της βίας και του τι μπορεί να ακολουθήσει είναι αυτή που σε αγχώνει, σε τρομάζει, σε πιέζει. Άλλωστε, όπως λέει και ο Pitt στην ταινία «Να μην ξεχνάμε και τη σημασία της ψυχαγωγίας»…

Επόμενη σελίδα ►

Newsletter

Με την εγγραφή σας θα δέχεστε κάθε Τετάρτη στις 12:00 όλους τους νέους οδηγούς τεχνολογίας της εβδομάδας στο email σας.

Μένει ακόμη ένα βήμα! Ανοίξτε το email που σας στείλαμε και πατήστε το πλήκτρο για να επιβεβαιώσετε την εγγραφή σας.

Κάτι πήγε στραβά.

Διαβάστε επίσης

1
2
Βέρα Θεσσαλονικιά, χωρίς όμως παχύ λλλλ! Απόφοιτος του ΑΚΤΟ, με ειδίκευση στο graphic design, κοινώς γραφίστρια, σχεδιάστρια οπτικής επικοινωνίας που λέμε. Co-founder του studio graFistiki creative και υπερήφανη…χορηγός του ημίαιμου χάσκι της! Δεν θα πει ποτέ όχι σε ταξίδι, φυσικά θα πάρει μαζί την φωτογραφική της, θα αναλύσει από πριν ΟΛΑ τα αξιοθέατα (για να ξέρει τι βλέπει), θα φτιάξει λίστα και θα τικάρει όσα επισκέφτηκε! Στο τέλος του ταξιδιού, θα συμμαζέψει με ευλάβεια κάθε λογής σκουπίδι που κουβάλησε πίσω (εισιτήρια, διαφημιστικά, αποδείξεις, συσκευασίες…) και θα τοποθετήσει στο ράφι της βιβλιοθήκης τον ταξιδιωτικό οδηγό, δίπλα σε αυτούς από τα προηγούμενα ταξίδια. Όπως καταλαβαίνετε, έχει ένα μικρό, ελάχιστο θεματάκι με την οργάνωση!

Αφήστε το σχόλιό σας

Σχολίασε πρώτος!

Ενημέρωση για
avatar
wpDiscuz